praatje van de maand

“Praatje van de maand”.
  28 november 2010

Wie schrijft die blijft!
Dat was het thema voor de gezamenlijke avond van verschillende plattelandsvrouwenverenigingen op 9 november in Klarenbeek. Een zaal vol vrouwen. Het eerste gedeelte van de avond komt de manier, waarop we communiceren en contact maken aan bod. Daarnaast gaan we met behulp van inspiratie kaarten, uitleggen waarom we een bepaalde kaart hebben gekozen. Er is een speciale kaart ontworpen die we naar een dierbaar persoon kunnen versturen. Wie schrijft die blijft!
Tegenwoordig gaat veel via de mail of korte berichten via sms. ( even gauw een berichtje sturen).
Daar is niks mis mee maar.....toch is een kaartje of brief, gewoon per post veel leuker. Je zet hem ergens neer, leest hem nog eens weer na en je laat hem sneller zien aan iemand. En wat ook heel belangrijk is, we houden de postbodes aan 't werk.
Wij schrijven, de postbode kan blijven!
Na de pauze was er een soort cabaret voorstelling van Wieke Mulier, genaamd: Schrijven schrijf je met een lange EI. ( dat deed me denken aan een opmerking van een kind, die zei: hoe schrijf je pijn, met een lange ij of met een kippenei?).
Een interactieve voorstelling waarin het publiek op een speelse wijze werd betrokken. Een boeiende avond, vooral voor degenen die van taal houden.De avond eindigde met onderstaand verhaaltje van Paulo Coelho.

Het verhaal van het potlood

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: ”Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt"? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?  Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: ‘ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woordjes die ik schrijf is het potlood waarmee ik schrijf.
Ik zou willen dat je later als je groot bent, net zo als dit potlood wordt.”
Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken.
”Maar het is gewoon maar een potlood”
“Het is maar hoe je er naar kijkt. Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou tot iemand zullen maken die altijd in vrede met de wereld zal leven," maar..... dan moet je ze wel onthouden.
Ten eerste:
Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die je leidt. Deze hand noemen we God, en hij zal je altijd leiden volgens zijn wil.
Ten tweede:
Af en toe moet je stoppen met schrijven, om de punt te slijpen.
Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van.
Dus, je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.
Ten derde:
Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef.
De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijk, om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.
Ten vierde:
Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat er in zit. Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.
Ten slotte:
Het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: het laat altijd een spoor achter.
Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achter laten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn”.

Onze ledenavond van november begon met een teleurstelling. Wim van Pijkeren zou ons meenemen voor een langeafstandswandeling langs het Pieterpad. Dat ging niet door, dhr. van Pijkeren had per abuis een andere presentatie meegenomen. De IJssel in al z'n facetten konden we aanschouwen via diabeelden. Voor de leden van Zijactief is de IJssel bekend terrein maar dhr van Pijkeren wist met een goed bijpassend verhaal er een boeiende avond van te maken.
Hij eindigde met de woorden: Ik ben dol op mijn vrouw, maar ik hou van de IJssel!
Ik voel me dan ook geroepen om te eindigen met een gedicht over de IJssel.
Als je op Google kijkt, is er veel rijmelarij te vinden over deze rivier maar ik heb gekozen voor de stadsdichter van Zwolle, Alet Boukes met onderstaand gedicht:

De IJssel

Op de stroming van de IJssel
glijdt het land aan mij voorbij
wilgen, weiden, uiterwaarden
roodbont vee, een boerderij

Op het wiegen van de golven
waar het water wordt gehoord
vliedt wat vol is voor een ledig
lucht geeft adem aan het woord

In het water van de IJssel
spiegelt zich het hemelzwerk
wolken jagen door de golven
beeld gestold tot meesterwerk

Aan de oever, op een kade
klingelt licht een carillon
torens, schepen, roezemoezen
stad die glinstert in de zon

Altijd gaan en altijd komen
veren, bruggen, verre dromen
is daar aan de overkant
nog een ander, groener land?

Waar ik ook maar heb gezworven
altijd trok zij mij naar hier
naar haar boezem, voedstermoeder
'k ben een kind van die rivier.

Tot het volgende praatje.
Groetjes Janny.

P.S.
Vroeger werd de naam van deze rivier geschreven met één s, IJsel, later werd het IJssel, wij zeggen vaak IEssel en als je graag met taal wilt spelen zou Eicel ook nog kunnen.

Laatst gewijzigd door Janny Buitenhuis op 28-11-2010.

<< terug