praatje van de maand

“Praatje van de maand”

28 Februari 2011

 

Storm.

In het begin van deze maand stormde het even. Het spookte s'nachts aardig, toch was er weinig schade in het land. Bij ons lag de molen ondersteboven. De kop en de wieken waren aan spaanders.

Nu is dat geen ramp, maar toch...

Ter uwer geruststelling, de molen stond er voor de sier. We hoeven niet van de wind te leven.

Toch vonden we het wel jammer. De molen is ooit getimmerd door een broer/zwager van ons.

Op zich niet zo bijzonder, zei het dat deze man blind is. De vrij grote molen had een plaatsje bij hem in de tuin maar later was er geen plek meer voor en vroeg hij ons of wij hem wilden hebben.

Dan blijft hij in de familie en vol zelfspot zei hij: Dan kan ik hem nog eens zien”!!

Vanaf die tijd kreeg hij een plaatsje bij ons in de kippenren en nu is hij door de storm geveld.
De kapotte delen lagen verspreid door de ren.
Gelukkig waren er geen kippenslachtoffers te betreuren. We hebben het onderstuk nog wel weer opgezet maar het is een kaal en raar gezicht, een molen zonder wieken.
Maar goed er zijn ergere dingen in de wereld.

Na alle heftige berichten uit de landen die zich willen bevrijden van de dictatuur, is er ook positief nieuws. De sneeuwklokjes bloeien al volop, de krokussen komen er aan en enkele heesters staan al volop in de knop. Dat is toch geweldig, al is de chaos in de wereld nog zo groot, de natuur gaat gewoon zijn gang. Daar moeten we oog voor hebben.

 

De ledenavond van februari was een boeiende avond. De fam. de Vegter van de Beemte kwam ons vertellen en veel laten zien over Mongolië. Ze hebben daar 6 jaar gewoond en gewerkt onder zeer primitieve omstandigheden. Doel was om in een natuurreservaat het przewalskipaard terug te brengen. In 1960 was dit paard in het wild uitgestorven. Er ging een heel fokprogramma aan vooraf en nu zijn deze paarden weer terug waar ze oorspronkelijk thuishoren. Ik heb begrepen dat er nu al zo'n 200 paarden lopen. Truus heeft daar veel betekend in de gezondheidszorg en er zijn kleine bedrijfjes opgestart. Nu is het zover dat er geen subsidie van de stichting meer wordt gegeven en de Mongoliërs zich zelf moeten redden. Toeristen brengen veel geld in het laatje. De familie had traditionele kleding en gebruiksartikelen meegebracht, wat we konden bekijken. Het was een interessante avond en wat geweldig dat mensen zich hiervoor in willen en kunnen zetten.

Tot slot een aardig rijmpje: