praatje van de maand
“Praatje van de maand”
28 oktober 2010
Andorra.
Begin Oktober.
Begin Oktober.
Zondagmorgen.
Rond 10.00 uur.
Rond 10.00 uur.
Nadat we genoten hebben van een uitgebreid ontbijt, willen we op zondagmorgen ook wat geestelijk voedsel halen. Tegenover ons hotel staat een klein Romaans kerkje uit de 15 de eeuw.
We waren er al een paar keer langs gewandeld zonder in de gaten te hebben dat het een kerkje was.
Iemand attendeerde ons op het kruisje boven de poort. In Andorra staan nog zo'n 40 van deze kerkjuweeltjes. Gebouwd van materiaal wat de natuur te bieden heeft. Allerlei soorten steen, hout en dakbedekking van leisteen. De meeste kerkjes zijn niet meer in gebruik, wel trekt het veel toeristen. Sommige kun je van binnen bezichtigen maar er zijn er ook, waar je niet meer in mag. Te onveilig. In het kerkje tegenover ons hotel is elke zondag nog een korte dienst. Hoewel we er waarschijnlijk niet veel van zullen verstaan (de taal is Frans of Catalaans) willen we er toch naar toe, ( misschien ook een beetje nieuwsgierigheid).
Onder het poortje door, de uitgesleten trappen op en via een overkapping komen we door een zeer oude scheefhangende deur in het kerkje. Er is weinig daglicht en een man in broek en trui is met drie kinderen luidruchtig aan de praat. Er komen meer mensen binnen, je kunt precies zien wie de toeristen zijn en wat “eigen” volk is. Ongeveer 20 toeristen en 12 parochianen, waarvan de helft te laat komt. De man gaat naar achteren en is binnen twee minuten terug in toga. Hij is dus de voorganger en de drie kinderen rond de tien jaar mogen hem helpen.
Gebed, Schriftlezing en zang wisselen elkaar af, een orgel ontbreekt. Een jochie mag de liturgie uitdelen.
Een ander ventje komt ons allemaal een hand geven en brabbelt iets. Dan is er de preek. Wat opvalt is dat de priester helemaal niets afleest. Heel gemoedelijk gaat hij voor ons staan en houd zijn verhaal. Het enige wat we verstaan is Halleluja, Maria, Jezus, Amen en veelvuldig komt het woord toerist voorbij. Hij heeft het dus duidelijk ook tegen ons. Midden onder de preek wordt er door een niet-toerist naar mij een gebaar gemaakt of ik de schakelaar wil omzetten die links boven mij aan de muur zit. Ik voldoe aan dit verzoek en dan verwacht je dat er lichten aan of uit gaan. Er gebeurt niets. Later blijkt het de schakelaar te zijn van een straalkacheltje.
Een van de kinderen gaat met een mandje rond voor de “centjes” en er wordt een hostie uitgedeeld.
De zegen wordt uitgesproken en de dienst is ten einde.
In de bank naast ons zitten een man en een vrouw, daar is iets mee.
In de bank naast ons zitten een man en een vrouw, daar is iets mee.
Ze krijgen geen liturgie, geen hand, ze worden bewust overgeslagen met de collecte en gaan niet de hostie halen. dat valt op, maar waarom zullen we nooit weten. ????????
We hebben er weinig van verstaan maar toch heeft het iets, zo'n dienst, een voorganger die alles alleen doet, met behulp van een paar kinderen. Het doet me denken aan een kerkje in Slowakije waar we eens langs wandelden. Er was iemand de stoep aan het vegen en beleefd vroegen we of we even binnen mochten kijken. Dat mocht en vol trots liep de man mee en vroeg of we Duits konden verstaan, dan kon hij er iets over vertellen. Toen hij hoorde dat we uit Holland kwamen, was hij blij verrast, want hij had zelf contacten met de gemeente Oerk,(Urk) en was een keer in het vissersdorp geweest. Gepassioneerd vertelde hij over de geschiedenis van het kerkje en over de herkomst van een schilderij.
We vroegen of hij de tuinman was.
Met een brede glimlach zei hij: Ja, ik ben de tuinman, de schoonmaker, de koster, doe het onderhoud en ben elke zondag “de Vader”. We praten nog wat, geven iets voor het offerblok en we willen gaan. Nee, we moeten wachten, hij heeft nog een geschenk voor ons. Hij loopt naar achteren en we krijgen een ansichtkaart van het kerkje, met de uitnodiging om zondag onder zijn gehoor te zijn. Dat zou niet gaan, dan waren we al weer op de terugweg.
Ook iemand die alles zelf doet, dus.
Met een brede glimlach zei hij: Ja, ik ben de tuinman, de schoonmaker, de koster, doe het onderhoud en ben elke zondag “de Vader”. We praten nog wat, geven iets voor het offerblok en we willen gaan. Nee, we moeten wachten, hij heeft nog een geschenk voor ons. Hij loopt naar achteren en we krijgen een ansichtkaart van het kerkje, met de uitnodiging om zondag onder zijn gehoor te zijn. Dat zou niet gaan, dan waren we al weer op de terugweg.
Ook iemand die alles zelf doet, dus.
Dan denk ik, dat zou hier toch ook kunnen. Kleine kerkjes worden hier gesloten, te duur voor een handjevol gelovigen. Onlangs is Rehoboth in Teuge verkocht aan een online reisbureau. Zoiets vind ik jammer, weer een traditie en ontmoetingsplek verdwenen. Gelukkig heeft de nieuwe eigenaar de preekstoel (door mijn oom nog getimmerd ) laten staan, maar voor hoe lang? Bovenstaand verhaal bewijst dat het allemaal toch niet zo veel hoeft te kosten, om een kerkje in stand te houden.
Of denk ik nou weer te simpel??????????
De ledenavond in oktober werd goed bezocht, er waren ook enkele mannen meegekomen. Onze gast deze avond was dhr. Jan Huttinga, jachtopziener en natuurfotograaf. Hij liet ons een prachtige diaserie zien over het Kroondomein. Voorzien van zijn enthousiaste commentaar was het een boeiende avond.
Er waren ook foto's bij van een zonsondergang en onderstaand vertelseltje wat ik ooit ergens las, sluit daar mooi bij aan.
Er was eens een jongetje
en dat mocht met zijn vader mee
naar de zonsondergang gaan kijken.
En toen de zon helemaal onder was
en zij nog wat stilletjes
naast elkaar zaten
toen zei ineens dat jongetje
“Papa, doe dat nog eens”.
Tot het volgende praatje.
Groetjes Janny.
Laatst gewijzigd door Janny Buitenhuis op 28-10-2010.
© 2008 - 2012 P.B. De-Vecht.nl - Site by Bjorn
